A festa de onte asemellábase á “revolución” de Yushenko. A cor laranxa invadiu a terra de Ánxel Fole. E no xantar, nos contos, nos xogos, nos concertos había case tanta rapazada vasca e catalá como galega.

Aproveitamos o día para facer unha excursión polo Val do Incio. Sigo pensando que é un paraíso, un remanso de paz que por sorte aínda non sucumbiu ao poder omnímodo do eucalipto.

Xa á noite ceamos un riquísimo bocata de lacón (non foi bocadelo de tortela) e mentres tentaba comunicar con aquela luz do mediterráneo comezaron os concertos. Notouse que Xarín si que son profetas na súa terra e coa novidade de Iria no violín (Lucus power!) montaron un concerto de gran calidade. Compartiron escea despois Arán e Mackfeck e o resultado foi moi interesante. Especial sobre todo a cantante irlandesa galegofalante. Non puiden ver a Dixebra porque se nos botou tarde, e hoxe tocábame conducción temeraria pola mañá.

E agora dedicación intensa ao manual de circulación ata o día 2.

[Banda Sonora: Los Planetas – contra la ley de la gravedad]

Mestissatge sota els castanyers (català)

I ara dedicació intensa al manual de circulació fins el día 2.

Veña, que aínda estades a tempo de mercar unhas empanadas e unirvos. Vémonos no Incio.

Vimos de moi longas terras, vimos da terra da xesta…
[Banda Sonora: Xarín – gaiteiros do Incio]

Repeteixo: no falteu (català)
Vinga, que encara esteu a temps de comprar unes empanades i afegir-vos. Ens veiem a O Incio.

...ou en galego retroalimentación. Había xa un tempo que coñecía este blog mais aínda non fixera ningunha referencia a el. Botádelle un ollo. É entretido e ten un punto retranqueiro moi bo.

Ah, por certo, quixera dicirvos a tod@s e especialmente a O’Xirarei que aínda que pareza incríbel o orozquismo supérase a si mesmo. Aquí podedes ver a última. Eu, que vivo (agora só en vacacións) ao lado da Fonte dos Ranchos e tiven que aturar durante anos o nome franquista de Plaza del Ejército Español, non o podo crer.

[Banda Sonora: Franz Ferdinand – franz ferdinand]

Feed-back (català)
... o en català retroalimentació. Feia ja un temps que coneixia aquest blog però encara no havia fet cap referència a ell. Doneu-li un cop d’ull. És entretingut i té un punt d’humor molt bo.

Ah, per cert, vull dir-vos, especialment a O’Xirarei que encara que sembli increïble l’orozquisme se supera a ell mateix. Aquí podeu veure l’última. Jo, que visc (ara només per vacances) al costat de A Fonte dos Ranchos i he hagut de suportar durant molts anys el nom franquista de Plaza del Ejército Español, no m’ho puc creure.

Pois iso. O máis enternecedor, para min, as imaxes de Antón e Facundo, quizais porque é un recordo de infancia. Boto de menos a aquel paisano da boina. Tranquilidá...

[Banda Sonora: Morodo – cosas que contarte]

Memòria (català)
Doncs això mateix. El més entendridor, per a mi, les imatges d’Antón i Facundo, potser perqué és un record d’infantesa. Trobo a faltar a aquest pagès de la boina. Tranquilidá...

Esta é a bebida que está chamada a substituir á Coca-Cola. Nin Pepsi, nin cola Gold (a do mítico Continente) nin farrapos de gaita.

De comercio, o xusto. E de sabor, sobrada. De momento xa o podemos atopar na cidade bimilenaria. Que eu saiba: na Cova da Terra e no Emo (Rúa das Nóreas) e máis no Candonga (Campo Castelo).

Agora só falta que nolo sirvan en certos sitios coma este ou este.

[Banda Sonora: Ojos de Brujo – barí]

Serà el guaranà? (català)

Aquesta és la beguda que ha de substituir a la Coca-Cola. Ni Pepsi, ni cola Gold (la del mític Continente) ni farrapos de gaita*.

De comerç, el just. I de sabor, sobrada. De moment ja el podem tastar a la ciutat bimilenaria. Que jo sàpiga: a la Cova da Terra i al Emo (Rúa das Nóreas) i també al Candonga (Campo Castelo).

Ara només falta que ens el serveixen en determinats llocs com aquest o aquest.

*Farrapos de gaita, expressió despectiva que s’utilitza per a indicar el nul valor d’una cosa.

Vantaxes do festival:

Paisaxe impresionante.
Carballeiras e soutos con boísimas sombras para xantar e botar a sesta.
O río Cabe.
Unha colega da facultade, que coñecín en Barcelona, resultou ser do Incio! E está na organización da festa.
Tocarán os gaiteiros máis aunténticos que coñezo.
O cartel é da cor preferida da mañica máis riquiña do mundo.
Camisolas á venda!
A Palleira, esa tasca-pub poderosa!
Actuación de regueifeiros = risas aseguradas.
Seica ao alcalde pepeiro non lle fai moita graza o festival.

E podería seguir!

[Banda Sonora: Heredeiros da Crus – chicarrón]

Terra Brava 2005! (llegir en català) =>

I podria seguir!

Grazas a esta concelleira por dicir en alto o que moit@s pensamos. A noticia aparece en La Voz de Galicia. Eu engado que non estaría mal facer folletos e entradas en euskera e catalán, xa que son dúas linguas de países cos que compartimos estado e moitas outras cousas, e dos que recibimos abond@s visitantes. Teño que dicir que me gustou a visita teatralizada e serviume para descubrir algunhas cousas sobre a cidade que descoñecía. Dende logo esta cidade merece ser vista. [Banda sonora: Safari Orquestra feat. Andrés do Barro – Teño saudade]

L’encant de Neves (llegir en català) => Gràcies a aquesta regidora per dir en veu alta el que molts i moltes pensem. La notícia apareix a La Voz de Galicia. Jo afegeixo que no estaria malament fer folletos i entrades en euskera i català, ja que són dues llengües de països amb els quals compartim estat i moltes altres coses, i dels que rebem força visitants. He de dir que m’ha agradat la visita teatralitzada i m’ha servit per a descobrir algunes coses sobre la ciutat que desconeixia. Realment aquesta ciutat mereix ser vista.

TENIS s.m. 3. p.ext. Calzado para xogar a calquera deporte
(Gran Diccionario Xerais da Lingua)

É unha mágoa, mais este nome tan auténtico e tan lugués está case desaparecido do vocabulario xuvenil actual. Todo comezou cando se puxeron á venda uns tenis que non eran exactamente deportivos, senón máis ben encamiñados a lucir polas rúas. Era o que se veu coñecendo, quizais por influencia catalá, como “bambas”.

Só se lles seguía chamando tenis aos modelos máis clásicos de calzado deportivo. Pero por aí tamén perdeu terreo o termo patrimonial: os novos tenis, especiais para atletismo, fútbol ou outros, como eran tan modernos, recibiron o nome de “zapatillas de deporte”, “zapatillas de clavos”, “botas de tacos”...

E nisto chega El Canto del Loco, que como tod@s sabedes son os máis radicais do mundo mundial, e quéixanse de que non lles deixan entrar nos garitos con zapatillas. Como dicía unha crítica dun xornal: se esa é unha canción de crítica social, apagha e vámonos. Eu sempre pensei que os sitios onde che obrigan a entrar con zapatos non merecen nin que pases por diante.

Ao que vou: agora toda a poboación galega repetidora de retrousos de Los 40 (a inmensa maioría) canta esa carallada das zapatillas; a verba tenis está condeada ao esquecemento.

Aquí queda, a modo de peza de museo etnográfico, a foto duns auténticos tenis, desa mítica marca que na infancia denominabamos “Jota jáiber” (pronúnciese en castelán).

[Banda sonora: Arianna Puello – gancho perfecto]

Els “tenis” (llegir en català) =>

Aquí queda, com a peça de museu etnogràfic, la foto d’uns autèntics tenis, d’aquella mítica marca que a la nostra infància anomenavem “Jota jáiber” (pronunciat en castellà).

Quedei realmente impresionado. Non era esta a única casa de Cabezón de la Sal engalanada soamente con esta bandeira, nin moito menos. As bandeiras cántabras contábanse cos dedos dunha man. (Como estarán as galerías o Día de la Hispanidad?) E mentres o presidente de Cantabria, nesta mesma vila, alertaba ás montañesas e montañeses do perigo luciferino de que os malvados separatistas formulen un órdago á unidade de España. España roja y rota!!. En fin.

Nun recuncho, ao final da Avenida (Avenida Generalísimo, por certo), un rapaz con bandeira de Galiza no peito vendía chapas, adhesivos e camisolas coa bandeira de Cantabria non oficial.

Iso si, tanto sábado como domingo poidemos gozar dunha amplísima demostración de folklore cántabro: música, baile, traxes, sobaos, quesadas, bois, cans, zocos… digno de ver e probar. E dende o sábado pola tarde até o luns pola mañá actividade ininterrumpida nos pubs e barras externas con especial abundancia de Reggaeton machacón xaquecón. Só se salvan, dende o meu humilde punto de vista, o bar Indiano e o pub El Escudo.

Á mañá do luns despedíame das curmás mediterráneas e poñiamos rumbo a Gallaecia.

[Banda sonora: Joxe Ripiau – positive bomb]

Dia de Cantabria (llegir en català) =>

M’he quedat realment impresionat. No va ser aquesta l’única casa de Cabezón de la Sal engalanada només amb aquesta bandera, ni molt menys. Les banderes càntabres es podien comptar amb els dits d’una mà. (Com estaran les galeries el Día de la Hispanidad?) I mentrestant el president de Cantabria, a aquesta mateixa vila, posava alerta a les montanyeses i montanyesos del perill demoníac que els malvados separatistas formulin un “órdago a la unidad de España”. España roja y rota!!. En fi.

En un cantó, al final de l’Avinguda (Avenida Generalísimo, per cert), un noi amb bandera de Galiza al pit venia xapes, adhesius i samarretes amb la bandera de Cantabria no oficial.

Això sí, tant dissabte com diumenge vam poder gaudir d’una molt amplia demostració de folklore càntabre: música, ball, vestits, sobaos, quesadas, bous, gossos, zuecos… digne de veure i tastar. I des de dissabte a la tarda fins dilluns al matí activitat ininterrumpida als pubs i barres externes amb especial abundància de Reggaeton migranyon. Només se salven, des del meu humil punt de vista, el bar Indiano i el pub El Escudo.

Dilluns de matí m’acomiadava de les cosines mediterrànies i posavem rumb a Gallaecia.

... vai por Ribadavia, di a cantiga. Non tiña nin idea de que existía o barrio xudeu. O único que coñecía desta vila era o cartel da Festa da Istoria.
E se vas por Ribadavia pasa pola Taberna A Papuxa. Un lugar dos de antes, auténtico a máis non poder, dende as paredes (como a da foto) até @s clientes, pasando polas cuncas.
Que desgraza non saber valorar o viño. Vaia galego desarraigado, que non me gusta o viño nin o licor café (clandestino e da casa). Eu son máis de mosto e guaranito.
E voltando cara a casa soaba na miña mente: Primeiro Portomarín, logo Castrelo de Miño...

[Banda Sonora: Expensive Soul – b. i.]

Si vas cap a O Ribeiro… (llegir en català) =>

... ves per Ribadavia, diu la cançó. No tenia ni idea que existia el barri jueu. L’únic que coneixia d’aquesta vila era el cartell de la Festa da Istoria.
I si vas per Ribadavia pasa per la Taberna A Papuxa. Un lloc dels d’abans, totalment autèntic , des de les parets (com la de la foto) fins als clients, passant per les tasses (cuncas).
Quina desgràcia no saber valorar el vi. Quin gallec desarrelat, que no m’agrada el vi ni el licor café (clandestí i casolà). Jo sóc més de mosto i guaranito.
I tornant cap a casa sonava a la meva ment: Primeiro Portomarín, logo Castrelo de Miño...